Światło w nas: jak stymulacja fotoniczna przebudowuje bioenergetykę całego organizmu

Biofotony — a dokładniej ultrasłaba emisja fotonów — istnieją naprawdę. Żywa tkanka wysyła strużkę światła w zakresie widzialnym i bliskim widzialnemu, rzędu kilkudziesięciu do kilkuset fotonów na centymetr kwadratowy skóry na sekundę — o wiele za słabą dla oka. Można ją zliczyć tylko za pomocą fotopowielaczy lub chłodzonych kamer w całkowitej ciemności i wiąże się ją ze zwykłym metabolizmem oksydacyjnym w komórkach.

Co to światło oznacza — tu nauka się dzieli. Pogląd głównego nurtu mówi, że jest to produkt uboczny metabolizmu — reaktywne formy tlenu i wzbudzone cząsteczki oddają odrobinę energii w postaci fotonów — oraz przydatny, nieinwazyjny wskaźnik stresu oksydacyjnego. Pogląd mniejszościowy, kojarzony z biofizykiem Fritzem-Albertem Poppem, zakłada, że jest to także zorganizowany system sygnalizacji, który pomaga koordynować biochemię wewnątrz komórek i między nimi. Wyjaśnienie LifeWave opiera się na tym drugim poglądzie.

Ma to znaczenie dla plastrów, ponieważ cały łańcuch od tego zależy: jeśli komórki wymieniają informacje za pomocą światła, to światło dostarczone do skóry mogłoby w zasadzie wpływać na tę wymianę. To „jeśli” jest powodem, dla którego dalsza część przewodnika oddziela to, co zmierzono, od tego, co jedynie zaproponowano.

Plastry LifeWave to zamknięte, nietransdermalne krążki: mieszanka wody, tlenu, aminokwasów i organicznych kryształów w polimerowej warstwie, zaprojektowana tak, by nic nie przenikało do organizmu — przeciwieństwo plastra z nikotyną czy kofeiną. Według firmy kryształy pochłaniają ciepło ciała i ponownie emitują w stronę skóry wąskie pasma podczerwieni i światła widzialnego.

Miejscem kontaktu jest tradycyjny punkt akupunkturowy. Punkty pojawiające się w badaniach opisanych niżej to Kidney 1 na podeszwie stopy, Stomach 36 poniżej kolana i Spleen 6 powyżej kostki; przewodnik po umiejscowieniu pokazuje punkty stosowane przy każdym plastrze. Proponowanym efektem jest fotobiomodulacja — zmiana zachowania komórek pod wpływem światła — którą firma wiąże z produkcją energii komórkowej.

Rozpisany jako łańcuch, ten model ma pięć ogniw, a każde z nich ma inne oparcie w dowodach. Kolejne sekcje sprawdzają je po kolei.

Badanie najczęściej przywoływane w związku z biofotonami i LifeWave przeprowadzili w California Institute for Human Science w Encinitas Toshiaki Harada i Koji Tsuchiya, a raport zrewidowali Gaëtan Chevalier i Karl Maret (grudzień 2009). Dziesięciu formalnie zdrowych mężczyzn w wieku od 19 do 43 lat — jeden z nich codziennie przyjmował lek na nadciśnienie — nosiło plastry Energy Enhancer, beżowy na jednej podeszwie i biały na drugiej, oba na Kidney 1, a pomiar powtórzono po około 40 minutach noszenia.

Fotopowielacz Hamamatsu w światłoszczelnej komorze zliczał słabe światło wychodzące z dłoni prawej ręki, trzymanej około 3 cm od detektora, przed założeniem plastrów i podczas ich noszenia. W tej samej sesji śledzono odczyty energii meridianów, zmienność rytmu serca i oddech.

Liczba zliczeń faktycznie się zmieniła, ale w jednym kierunku: emisja biofotonów z dłoni miała tendencję do spadku. U siedmiu z dziesięciu mężczyzn nastąpił statystycznie istotny spadek, u jednego wynik był na granicy istotności (p = 0,052), u dwóch nie było istotnej zmiany, a u nikogo nie odnotowano istotnego wzrostu. Zmienność rytmu serca i oddech wykazywały tendencję w stronę bardziej przywspółczulnego, rozluźnionego stanu. Autorzy doszli do wniosku, że plastry wywołują mierzalne zmiany emisji biofotonów i energetycznego stanu organizmu oraz że osoby zdrowe i o gorszym stanie zdrowia mogą reagować bardzo różnie.

Znaczenie mają trzy ograniczenia. Nie było grupy placebo, więc spadek liczby fotonów mógł po prostu odzwierciedlać spokojne siedzenie w laboratorium. Zliczanie fotonów mierzy światło, a nie zdrowie, a badanie nie mierzyło ani koherencji, ani żadnego wyniku biochemicznego. A dziesięciu mężczyzn z jednego instytutu może jedynie sugerować kierunek — sam raport zaleca większe badanie kontrolowane placebo.

Niektórzy badacze donosili, że punkty akupunkturowe mają niższy opór elektryczny niż otaczająca skóra, co czyniłoby je dogodnymi punktami wejścia dla sygnału. W różnych badaniach wyniki są niespójne, a przewodnictwo może rosnąć lub spadać nawet u tej samej osoby. Badania związane z LifeWave wykorzystywały je jako wskaźnik pośredni tego, jak organizm reaguje w tych punktach.

W badaniu z grudnia 2009 roku, które przeprowadzili Thomas Budzynski, Helen Budzynski i Hsin-Yi Tang, u 60 dorosłych uznających się za zdrowych (średnia wieku 48,6 roku) zmierzono przewodnictwo skóry w punktach Lung 1, Pericardium 6, Stomach 36 oraz w punkcie meridianu nerek przed założeniem plastrów Energy Enhancer i po nim. Przewodnictwo wzrosło średnio we wszystkich czterech punktach. Wzrost był statystycznie istotny w Lung 1 (p < 0,0005), Pericardium 6 (p < 0,02) i punkcie nerkowym (p < 0,03), ale nie w Stomach 36 (p < 0,17).

Drugi przyrząd, Electro-Acuscope, badał głębsze tkanki u 29 spośród tych samych osób w innym dniu. Obraz był tam niejednoznaczny — niewielkie wzrosty w dwóch punktach, spadki w dwóch — a istotność osiągnął tylko punkt nerkowy — jedyne miejsce, w którym autorzy zasygnalizowali też możliwy dryf przyrządu. Autorzy zauważyli, że przewodnictwo meridianów może pod wpływem stymulacji rosnąć lub spadać. Badanie nie miało grupy placebo ani kontrolnej.

Badanie pokazuje więc, że odczyty elektryczne skóry zmieniły się mniej więcej w czasie, gdy zakładano plastry i że zmiana nie była jednolita. Nie pokazuje, że plaster „komunikuje się” wzdłuż meridianów, i nic nie mówi o narządach.

Najczęściej cytowany wynik dotyczący narządów pochodzi z pilotażu Sherry Blake-Greenberg i Homera Nazerana z plastrem SP6, który nakleja się na Spleen 6 lub Stomach 36. Dziesięcioro ochotników (dziewięć kobiet i jeden mężczyzna, w wieku od 19 do 81 lat) nosiło go codziennie przez tydzień. Zbadano ich za pomocą Electro Interstitial Scanning (EIS) — techniki bioimpedancyjnej, która szacuje „komórkową funkcję fizjologiczną” narządów na podstawie tego, jak słaby prąd przepływa przez płyn śródmiąższowy — na początku, po 30 minutach i po siedmiu dniach. Każda osoba była własną grupą kontrolną.

W porównaniu z wartościami wyjściowymi odczyty EIS przesunęły się w stronę zakresu normy w dziewięciu z dziesięciu zbadanych narządów, a najsilniejsze zmiany dotyczyły wątroby, trzustki i nerek. Przysadka mózgowa nie zmieniła się istotnie (tabela poniżej).

Czytaj to ostrożnie. Sam raport opisuje EIS jako urządzenie do biofeedbacku, które wciąż czeka na zatwierdzenie przez FDA, więc „poprawa funkcji narządów” oznacza tu „poprawę odczytów EIS”. Nie było grupy placebo, a dziesięć osób, z których dziewięć to kobiety, to bardzo mała próba. Tydzień odczytów bioimpedancji to powód, by prosić o badanie kontrolowane, a nie dowód, że plaster przywraca funkcję narządów.

Wyobraź sobie ciało jako budynek z okablowaniem miedzianym i liniami światłowodowymi. Miedź — układ nerwowy — to ugruntowana nauka: neurony przewodzą potencjały czynnościowe, przemieszczając jony sodu i potasu przez swoje błony, i w ciągu milisekund obsługują odruchy, ruch oraz klasyczną sygnalizację neuroprzekaźnikową.

Druga linia to propozycja. Jej zwolennicy wskazują na powięź i śródmiąższową tkankę łączną — nawodnioną macierz kolagenu związanego z jonami mineralnymi, takimi jak wapń i magnez — oraz na nitkowate „kanały Bonghana”, które koreański badacz Kim Bong-han opisał w latach 1960–1969, a które późniejsze grupy ponownie opisały w narządach zwierząt. Sugerują, że ta macierz mogłaby przenosić światło podczerwone, światło widzialne i biofotony wzdłuż dróg, które tradycyjna medycyna nazywa meridianami, przekazując informacje regulacyjne między tkankami z prędkością światła. Wyjaśnienie LifeWave opiera się na tym obrazie.

Powięź istnieje naprawdę i jest bogato unerwiona. Twierdzenie, że działa jako zorganizowany światłowód u żywych ludzi, a struktury Bonghana tworzą odrębny układ krążenia, nie zostało przyjęte do standardowej anatomii ani niezależnie potwierdzone. Obie sieci mogłyby istnieć obok siebie, ale pewna jest tylko pierwsza. Gdy tekst mówi, że plaster „wysyła sygnały wzdłuż światłowodowych meridianów”, opisuje model, a nie obserwację.

To najlepiej poparte ogniwo łańcucha — dla światła z urządzeń. Badania nad fotobiomodulacją od dawna opisują mitochondria jako główne miejsce działania światła czerwonego i bliskiej podczerwieni. Oksydaza cytochromu c, ostatni enzym mitochondrialnego łańcucha transportu elektronów, zawiera centra pochłaniające światło, zwane chromoforami. W standardowym modelu światło pobudza transport elektronów i wypiera tlenek azotu, który związał się z enzymem i go spowolnił; oddychanie przyspiesza, a komórka może wytworzyć więcej adenozynotrifosforanu (ATP), swojej waluty energetycznej.

Z tym modelem wiążą się dwa zastrzeżenia. Nowsze przeglądy twierdzą, że oksydaza cytochromu c nie jest jedynym fotoakceptorem i że znaczenie mają także inne szlaki. A dowody pochodzą z urządzeń dostarczających światło czerwone lub bliskiej podczerwieni w mierzonych dawkach. To, czy bierny plaster ogrzewany przez skórę dostarcza światło z tego zakresu w użytecznej dawce, to twierdzenie, którego wykazanie należy do LifeWave; nie zostało to niezależnie zmierzone.

Najbliższe badanie plastrów to dwutygodniowa, pojedynczo ślepa próba kontrolowana placebo plastra Energy Enhancer autorstwa Franka Shallenbergera i Homera Nazerana u 30 kobiet i mężczyzn w wieku od 18 do 65 lat. Nie dotyczyło oksydazy cytochromu c. Mierzono pobór tlenu i wydalanie dwutlenku węgla w spoczynku i podczas wysiłku oraz obliczano ogólnoustrojowe markery metaboliczne związane z ATP. Autorzy opisali istotną poprawę względem placebo w zakresie maksymalnego tlenowego ATP, ATP z metabolizmu tłuszczów przy maksymalnym wysiłku, spoczynkowego ATP i maksymalnej pracy tlenowej, bez istotnej zmiany spoczynkowego ATP z tłuszczów. Istotne różnice opisano dla osób reagujących: odsetek uczestników, u których wyniki się poprawiły, wynosił od 23% do 50% w zależności od markera. Każdy uczestnik nosił najpierw plaster placebo, a tydzień później plaster aktywny, więc nie można wykluczyć wpływu kolejności.

Gdy złożymy łańcuch z powrotem, uczciwe podsumowanie brzmi: biologia na obu końcach jest wiarygodna, środek jest częścią nieudowodnioną, a badania dotyczące samych plastrów są na wczesnym etapie.

Co zwiększyłoby pewność: wcześniej zarejestrowane badania kontrolowane placebo z klinicznymi punktami końcowymi, bezpośredni pomiar światła, które plaster faktycznie emituje, oraz replikacja przez zespoły badawcze niepowiązane z firmą.

Powyższa nauka jest powodem do ciekawości, a nie do oczekiwania konkretnego rezultatu. Plastry LifeWave nie zastępują opieki medycznej, a nowy, silny, nasilający się lub niewyjaśniony objaw wymaga wizyty u lekarza, a nie kolejnego plastra.

Na co dzień zasady są proste. Opisywane reakcje są łagodne — sporadyczne zaczerwienienie lub swędzenie pod klejem, a u części osób na początku dzień lub dwa zmęczenia albo pragnienia. Osoby w ciąży lub karmiące piersią, z wszczepionym urządzeniem elektronicznym, np. rozrusznikiem, w trakcie leczenia onkologicznego lub krótko po nim albo przyjmujące leki na receptę powinny najpierw zapytać lekarza.